Muriel mumlar

det er 1. februar. klokka er 0.15 aserbajdsjansk tid. Eg får ikkje sove. har ikkje sove skikkelig på mange dagar. Difor tenkte eg eg kunne gjere alvor av truslane om å oppdatere bolggen min. som eg reknar med ingen levande sjel les...)

No har eg altså vore i aserbajdsjan i heile tre månader. Det er jammen rart korleis tida flyg avgarde. Merkar det skal bli godt å komme heim att til Noreg, men eg trives godt her. Livet går sin gang kvar enn ein befinn seg i verda har eg funne ut.

Kvardagen her nede består hovudsakleg i å jobbe på ein barneheim med ungar frå 0 til 4 år. Vi byrjar sånn ca klokka 9 kvar dag, og er der til ca 12.30. Vi leikar med ungane, har dei på fanget og gir dei omsorg og kjærleik. Det kan vere litt tungt å vere der, men samtidig gir det så utruleg mykje å sjå at ungane veks og utviklar seg.

I jula hadde vi utdeling av gåver, mellom anna "karius og baktus" - bøker frå Noreg (oversett til aserbajdsjansk). Alle dei største ungane fekk kvar si bok, noko dei sette svært stor pris på.

I tilegg til å jobbe på barneheimen, er vi med i engeslkundervisninga på eit yrkesoplæringssenter for ungdom frå fattige familiar, vi har ein engelskklubb kvar onsdag og hjelper til i nokre gymtimar på den internasjonale skulen i byen. Så vi jobbar mykje med barn og ungdom. Kjekt!

Eg trives svært godt i lag med mine to teamvenninner, Malene og Beate. Vi har mykje moro i lag, til tross for at vi lever oppi kvarandre 24 timar i døgnet, Er litt spesielt å leve slik, men det går bra!

sjekk ut www.gus.no -> STK -> rapporter