Muriel mumlar

Skulle gjerne vore i Oslo i kveld... Tenk å oppleve U2 in consert. Men eg har hatt ein strålande fin kveld, sjølv om eg ikkje ikkje såg og høyrte Bono og dei andre live. Grilla med venner og hørte på U2 i bakgrunnen:) Medan det tikka inn meldingar frå ein som var der det skjedde... jaja. Veddar på at solnedgangen var flottare her enn i Oslo.

SoDuko eller so duko. Du har sikkert fått det med deg. Dette talkryssordet som herjar i avisene om dagen, der poenget er å fylle et rutenett med tala frå 1 til 9 vassrett og loddrett i kvar rad og inni kvar 3x3 boks, utan at det same talet er brukt to gonger. Og det beste er at det ikkje er matte, berre rein logikk. Kan du tala 1-9 og brukar eliminasjonsmetoden, klarar du det heilt fint.

Til å byrje med syntes eg det heile verka noko tåpeleg, og forsto ikkje kvifor i all verda dette var så gjevande. Men eg måtte sjølvsagt teste det... Og vart heilt hekta! Utuleg kor vanedannande dette uskuldige spelet er. Det er kan vere litt av eit puslespel å få tala til å stemme, særleg når du kjem mot slutten. Plutseleg er det noko som ikkje stemmer, og du må nøste deg heilt attende til der feilen oppstod. Og du kan ikkje gje deg før det heile stemmer.

Lurer på om dette berre er eit sommarfenomen, eller om denne trenden kjem til å vare ved. Blir folk lei tal etter ei stund? Ikkje godt å vite. Iallefall er det eit fint tidsfordriv no i desse late dagane, og fint fyllstoff i avisene, som både har bretta og bakgrunnstoff om dette spelet som stammar frå Japan etter det eg har forstått. Ordet So Duko kjem frå japansk og tyder noko i retningen " tal som står åleine".

Sjekk ut:

 http://www.online.no/underholdning/20052807-sudoku.html

http://aftenbladet.no/quiz/sudoku/

http://www.aftenposten.no/nyheter/iriks/article1071631.ece

Endelig er det ferie! Og i dag skal eg og mi kjære syster reise på campingtur. Ekte campingtur med telt og sovepose. Det skal bli kjekt! Håper på sol og skyfri himmel. Ikkje så kjekt å telte viss himmelen opnar slusene... Då kan det bli litt utrivelig. Men sola skin foreløpig, og forhåpentlegvis resten av helga. Hurra!

Kvifor le når du kan gråta? Neida. Eg berre spøker. Ingen har nokonsinne skulda meg for å vere trøysam.

Det er ikkje berre berre å arbeide i slåtten. Biletet viser etiketten på ei "syrekanne", ensileringsmidlet ein blandar i graset som skal bli til godt silofôr for kyrne til kalde vinterdagar. Skumle saker....

Her ser du kor langt ned det er i siloen, sjølv om det allereie er kome om lag ein og ein halv meter gras. Vi må ha stige for å komme ned og opp.

Siloarbeid er farleg... Men eg har no klart meg fint. Trur eg har stått i siloen kvar sommar dei siste 10 åra, utan at det har skjedd nokre ulukker.

Fekk ei lita bok hjå ei venninne til bursdagen min. Der fann eg eit fint sitat av Johann Wolfgang von Goethe:

 "Verden er merkelig tom så lenge vi bare tenker den som fjell, elver og byer. Men å vite om at det her og der finnes noen som samstemmer med oss og som vi også kan tie sammen med, det er det som gjør jorden til en bebodd hage for oss."

Det er godt å vite at det fins nokon der ute i verda som ein kan kjenne fellesskap med. Gode venner er verkeleg ei gåve frå Gud. A true friend is the gift of God, and He only who made hearts can unite them.

I helga har eg og Ragnhild vore på ei seter på ein avsidesliggjande stad der ei venninne jobbar som budeie saman med systera. Det var gøy:) Utrulig kjekt å treffe ho igjen! Vi fekk vere med i fjøsen og mjølke geiter, oppleve vakker vestlandsnatur og slappe av. Sola skein frå ein blå himmel, og landskapet var nesten til å ete opp (eit uttrykk frå Irene sin munn). Fjorden og dei høge fjella osa av nasjonalromantikk. Den einaste nedturen var at budeia tråkka over og forstua foten på veg ned frå ein fjelltur, slik at ho måtte ein tur på legevakta, der ho fekk beskjed om at ho ikkje kunne jobbe på nokre dagar... Men det positive var at då kunne ho sitte på med Ragnhild og meg heim der ho bur, sidan vi skulle den vegen på tilbaketuren. Og då fekk vi jo tilbringe litt meir tid saman:)